Betuwsche novellen, en Een reisgezelschap

kieken, dern.--Wat zei je?--Heer!--'k Gleuf 't verechtig!--Gauw, turn los! Pas op, snie den boel niet kapot. Joa, kiek, 'en pampier! Zie 's vrouw!--He'k z'n lêven!--'en dun pampierke d'r in! Wat steet 'r op? Lês Mie! ik kan niet lêzen.--Nog 'en pampierke! Nog één! Harrejennig! Ze zin krek as de bankpampierkes die 'k bij den ontvanger zoo veul heb zien liggen. Zeg Mie, wat steet er toch op te lêzen? Wat?"--en de verblufte Peter bleef Wiege-Mie met een geopenden mond aangapen, toen ze gezegd had dat: 't "bankpampierkens van duuzend gulden 't stuk woaren."

De onverwachte ontdekking baarde het brave doch arme huisgezin geen geringe verwondering.

Marie had den goeden Peter en zijne vrouw, die haar zoo liefderijk hadden opgenomen, niet verhaald dat op de buitenzij van den verzegelden brief--dien ze trouw tot hare meerderjarigwording bewaarde--de wieg haar als onverdeeld eigendom was aanbevolen. Ze had er niets van willen zeggen, want, al had ze honderdmaal de waar